برآورد دقیق پارامترهای هیدرودینامیکی در آبخوانهای آبرفتی ناهمگن از چالشهای اساسی در مدیریت پایدار منابع آب زیرزمینی است، زیرا روشهای مختلف اندازهگیری در مقیاسهای مکانی گوناگون نتایج متفاوتی ارائه میدهند. در این پژوهش، پارامترهای هدایت هیدرولیکی، ضریب ذخیره و آبدهی ویژه با استفاده از سه روش شامل آزمون پمپاژ، مطالعات ژئوفیزیکی و تحلیل دانهبندی ذرات برآورد و سپس با بهرهگیری از فرآیند تحلیل سلسلهمراتبی (AHP) در قالب یک چارچوب تلفیقی ادغام شدند. بهمنظور ارزیابی عدمقطعیت، از شاخص آماری ضریب تغییرات (CV) استفاده شد. نتایج آزمون پمپاژ نشان داد که هدایت هیدرولیکی در بازه 0.416 تا 0.524 متر بر روز با میانگین 0.475 متر بر روز و ضریب تغییرات حدود 8 درصد قرار دارد که بیانگر قابلیت اعتماد بالای این روش است. در مقابل، روش ژئوفیزیکی میانگین حدود 3.9 متر بر روز و ضریب تغییرات نزدیک به 41 درصد را نشان داد که بیانگر ناهمگنی فضایی و عدمقطعیت بالاتر است. روش دانهبندی ذرات بیشترین پراکندگی را با دامنه 0.7 تا 8 متر بر روز و ضریب تغییرات بیش از 50 درصد ارائه داد. تلفیق نتایج با AHP و تخصیص وزن بیشتر به آزمون پمپاژ، وزن متوسط به دانهبندی و وزن کمتر به ژئوفیزیک، موجب کاهش سوگیری روشها و بهبود سازگاری فضایی نتایج شد. بر اساس نتایج نهایی، بیشترین مقادیر هدایت هیدرولیکی و آبدهی ویژه در شرق و شمالشرق و کمترین آنها در غرب و شمالغرب دشت مشاهده شد. این رویکرد تلفیقی چارچوبی کارآمد برای مدیریت عدمقطعیت و بهبود تصمیمگیری در آبخوانهای ناهمگن فراهم میکند.
